Van de week sprak ik *Liese (41). Liese wilde graag haar verhaal doen, waarom zij een non-vaxxer is geworden, en daarmee ook meteen gehaat door familie en vrienden. Liese is moeder van twee (vaccin-vrije) kinderen, *Tim (8) en *Zoë (4) en getrouwd met *Bart (39).

‘KRITISCH MET WAT IK NAM AAN VOEDSEL EN DRINKEN’
Toen ik nog niet zwanger was, stond ik nooit zo stil bij vaccinaties. Ik hoorde er weleens wat over, maar aangezien ik geen kinderen had schonk ik nooit veel aandacht aan het vaccineren. Tot ik dus zwanger was, en ineens overal om moest denken. Logisch, achteraf. Want je wilt niets liever dan een gezond kindje. Zo zijn de eerste drie maanden van zwanger zijn al enorm spannend! Bij elk krampje was ik bang dat het een miskraam kon worden. Misschien wat aan het doemdenken, maar je hoort zo vaak dat vrouwen een miskraam krijgen, en ik voelde mij al zo gezegend dat het in één keer raak was, of bijna schuldig zelfs. Mijn zus *Brigit (44) moest namelijk zoveel moeite doen om zwanger te raken, dus wist ik ook dat zoiets niet vanzelfsprekend hoeft te gaan. Ik was daarom ook echt kritisch met wat ik nam aan voedsel en drinken. En rokers probeerde ik echt te mijden! De eerste weken vlogen voorbij, en wij waren blij dat de eerste 3 spannende maanden erop zaten. Bart, mijn man was helemaal in zijn nopjes en vol trots dat hij vader zou worden. We fantaseerde over namen, over het geslacht en noem maar op!

‘VOORSPOEDIGE ZWANGERSCHAP EN EEN GEZONDE ZOON’
De twintig-wekenecho keken wij enorm naar uit, maar tegelijkertijd vonden wij dat ook de meest spannende echo. Je hoopt dat alles gezond is! En gelukkig bleek dat het geval. Bart was zo trots toen ze ons het geslacht lieten zien. Het bleek een ‘jongetje’! Ik zat enorm op een blauwe wolk! Kon kijken voor leuk jongensspul, en wij konden gericht namen bedenken. Ook waren de ergste kwaaltjes voorbij en konden wij lekker genieten, na toch best wel veel last te hebben gehad van ochtendmisselijkheid, en veel maagzuur. De verdere zwangerschap verliep voorspoedig, ik had echt mazzel. Ik hoorde geregeld ook anders. Het was zo ontzettend genieten! En op 8 januari 2012 werd na een zwangerschap van 40.4 weken onze *Tim geboren. Een kerngezonde zoon van 3740 gram en 49 cm. Dat eerste moment dat hij op mijn buik werd gelegd was ik opslag verliefd, en wist ik meteen: ‘Ik bescherm je met alles wat ik in mij heb, en geef je oneindig veel liefde tot mijn laatste adem.’ En zo ook Bart, zijn vaderschap begon al toen Tim nog in mijn buik zat. Maar de blik in zijn ogen sprak voor mij alles, een blik die ik diep koester, alleen maar liefde!

‘INTAKE JEUGDVERPLEEGKUNDIGE VOOR HET CONSULTATIEBUREAU’
In de kraamweek kwam heel veel op ons af. Je hebt bijna elke dag wel mensen over de vloer, natuurlijk de kraamhulp, en de eerste dagen je verloskundigen, huisarts. Maar ook de jeugdgezondheidszorg om een hielprikje af te nemen, en na de kraamweek kwamen ze weer om een intake af te nemen, voor het consultatiebureau. Tijdens de intake werd ons gevraagd hoe wij dachten over vaccinaties. Ik realiseerde mij dat ik daar niet echt bij stil had gestaan. Ik hoorde weleens dat bepaalde geloofsovertuigingen niet vaccineerden, en dat mijn ouders mij in die tijd wel hadden gevaccineerd. De jeugdverpleegkundige gaf aan dat vaccinaties konden beschermen tegen eventuele ‘ernstige infectieziekten’. Zij benoemde de gevaren toen wel wat van de eventuele infectieziekten, maar het was wat chaotisch uitgelegd allemaal. Ze zij toen: “Ik kan wel vragen of ze bij de eerste afspraak die bij twee maanden plaats vind op het consultatiebureau je wat uitleg geven voordat ze Tim gaan vaccineren? Ik mompelde toen, terwijl ik Tim aan het voeden was dat het ‘prima’ was omdat te doen. Toen de jeugdverpleegkundige weer weg was zei mijn man Bart: “Ik weet niet zeker of ik Tim wel wil laten vaccineren.” Waarop ik mij afvroeg waarom niet?” Bart zei toen dat hij weleens had gehoord over dat er in 2009 kinderen waren die als baby of peuter de ‘Mexicaanse griepprik’ (Pandemrix) hadden gekregen ineens blijvende klachten hadden gekregen. Het ging om een groep van ongeveer 11 mensen die als baby of peuter dit vaccin hadden gekregen. (Bron: https://www.volkskrant.nl/wetenschap/5-miljoen-voor-schikking-met-mensen-die-ernstig-ziek-werden-na-niet-noodzakelijkerwijs-door-mexicaanse-griepprik~b56bb970/) Hij zei daarop meteen dat hij zich eerst wilde verdiepen, alvorens er in Tim een spuit zou komen. Begrijpelijk vond ik het wel, maar ook wij waren ooit gevaccineerd en zijn ook gezond. Bart vond dat te gemakkelijk gedacht, en ging op zoek naar informatie. Daar stuitte hij op meer, en vond dat ik dat ook moest zien. Toen ik zag wat vaccinaties ook konden veroorzaken ben ik toch wel geschrokken. Je neemt best een risico, en zeker als je niet weet of je kind al die stoffen in vaccinaties wel kan verdragen. Dat zette mij toch op scherp. Ondanks dat ik zeker de horrorverhalen ook heb gelezen en gehoord van de eventuele risico’s van kinderziektes, die waren zeker niet mals.

‘GEEN VACCINATIES’
Eenmaal het eerste consult op het consultatiebureau was aangebroken, was ik best nerveus. Meer in de zin van dat ik hoopte dat Tim goed volgens de lijn zou groeien. Dat zou betekenen dat mijn productie ook op en top was! Eerst werd Tim gewogen en gemeten, en omtrek van zijn hoofdje idem. In de wikkeldoek zaten wij te wachten tot wij door de jeugdarts werden opgeroepen. Ik was blij dat Bart gelukkig een dagje vrij was van zijn werk en mee kon. De arts controleerde Tim. Toen ze klaar was met haar onderzoek liep ze naar een soort koelbox, daar pakte ze de vaccinaties. Terwijl ze de flacon zou opmaken, riep Bart meteen: “Mevrouw, wij willen nu nog niet vaccineren. Wij zijn ons aan het verdiepen in de risico’s omtrent vaccineren.” Het was alsof Bart haar uitgescholden, of iets raars had gezegd. Ze viel nog net niet van haar stoel. Ze zei verontwaardigt: “Mag ik misschien vragen waarom nog niet? Het is geen probleem, het mag de volgende keer ook, maar realiseer je wel dat het belangrijk is voor Tim. Ik zie ook in het dossier staan of ik nog wat extra uitleg kan geven, zoals de jeugdverpleegkundige jullie had belooft tijdens het intakegesprek.” Bart vast standvastiger dan ik, en reageerde meteen dat wij niet gingen vaccineren. Maar zelf was ik er nog niet zo zeker van, misschien wilde ik dat wel voor Tim, net zoals mijn ouders ook toen voor mij wilde. Met toch wel een reden. Maar wel stemde ik mee met het uitstel van vaccineren. De jeugdarts gaf netjes aan dat wij wel samen overeen moesten komen over de keuze die wij maakte, dat vond ik wel fijn!

‘REACTIE VAN MIJN OUDERS’
Terwijl wij richting huis reden belde mijn moeder of wij zin hadden om even naar hun toe te gaan. Ze wilden het weekend dat volgde op vakantie, en Tim graag nog even knuffelen en zien. In de auto had ik het met Bart over zijn standvastigheid bij het consultatiebureau. Ik vroeg hem waarom hij niet op de arts vertrouwde. Zij weet toch immers wat ze toedienen? Ze zullen vast niet iets geven wat schadelijk kan zijn voor baby’s. Alhoewel ik de leeftijd van twee maanden best jong vond, en dan bij het zien van die naald, dat in je baby. Ik kon mij wel verplaatsen in Bart zijn reactie, maar toch. Bart haalde weer dat verhaal van die ‘Mexicaanse griepprik’ aan. Hij zei: “Je realiseert je wel dat er iets onnatuurlijks in wordt gespoten hé?” Ik beloofde hem er goed over na te denken, en verder te verdiepen in vaccinaties, maar ook de risico’s van de infectieziekten die voor kinderen gevaarlijk konden zijn. Bij mijn ouders aangekomen, hebben wij ook meteen ons eerste bezoekje aan het consultatiebureau verteld. Toen Bart vertelde dat wij Tim nog niet hadden laten vaccineren keken ze beiden met scheve ogen hem aan. Mijn vader vertelde Bart dat hij het een “domme beslissing vond” en dat Bart de arts gewoon had moeten vertrouwen. Ondanks Bart zijn zorgen, leek mijn vader niet voor reden vatbaar. Dat wij, Tim zo aan het gevaar van misschien polio en de eventuele gevolgen daarvan zo konden blootstellen begreep hij niet. Ook mijn moeder gaf te kennen dat ze het heel onverstandig vond, en hoopte dat wij toch de vaccinaties nog zouden gaan halen. Uiteindelijk besloten wij het onderwerp te laten rusten, en ze te beloven ons goed in te lezen. Met dit besluit hadden wij het nog heel gezellig afgesloten, ouders een fijne vakantie gewenst en naar huis gegaan.

‘WEER AAN HET WERK, EN MIJN ZOEKTOCHT NAAR MEER INFORMATIE’
Mijn verlof zat er uiteindelijk op. Mijn ouders op vakantie, Tim naar de kinderopvang, en ik weer aan het werk. Ik heb ouderschapsverlof ingezet, dus in plaats van 4 dagen in de week, werk ik nu 3 dagen in de week. Ik werk als administratief medewerker, en heb het ontzettend naar mijn zin. En vind het ook fijn om mijn eigen carrière te kunnen blijven waarmaken zolang het prettig verloopt met het gezin. Ik moet wel zeggen dat ik een traantje heb weggepinkt toen ik Tim moest achterlaten. Maar ik had een goed gevoel bij deze opvang toen wij een kennismakingsgesprek hadden. Ook voor zoiets geldt, het moet goed voelen en vertrouwd zijn. Je laat wel je meest kostbaarste bezit in ‘handen van een ander’. Tussen mijn werk en Tim door ben ik opzoek gegaan samen met Bart naar informatie over vaccinaties. Wij hebben ons in gelezen op de voor ons goed voelende websites, die vooral vanuit het reguliere oogpunt wordt geadviseerd. Ook hebben wij samen gekeken naar berust op waarheid, zoals Pubmed o.a, het RIVM en dergelijke websites. Tevens hebben wij de kinderziektes gelezen die vroeger voor kwamen, en ook de oorzaak hoe het vroeger zo om zich heen heeft kunnen slaan. Daarbij hebben wij ook gekeken naar hoe een eventuele behandeling eruit ziet mochten er complicaties doen optreden. Dit maakte uiteindelijk voor ook mij de keuze om mee te gaan in het standpunt van Bart om niet te vaccineren. Vaccineren voelde niet goed, en als ik las wat er in zat aan hulpstoffen, en reststoffen.

‘VERBIJSTERING, WOEDE EN ONGELOOF TOT GEEN CONTACT’
Met het volgende consult in aantocht, hadden wij besloten mijn ouders eerlijk te vertellen dat wij Tim niet wilde laten vaccineren. Dat wij gedegen onderzoek hadden gedaan, en dat ook blijven doen. En mochten wij alsnog het nodig vinden te vaccineren, dit altijd nog mogelijk is. Mijn vader werd letterlijk witheet. Hij liep boos weg, en mijn moeder kon alleen verbijsterd ons aankijken zonder een woord te zeggen. Op dat moment besloten wij maar naar huis te gaan, want de sfeer was ineens om te snijden. Heel bizar. Ik durfde er toen ook niet over te hebben verder. In de avond terwijl ik Tim aan het voeden was, zei ik tegen Bart dat ik het niet fijn vond hoe mijn ouders hadden gereageerd. Bart zei dat ik ze de volgende dag even moest bellen en er rustig over te hebben. De volgende ochtend werd ik rond 8.30 uur gebeld door mijn zus. Vreemd, zo vroeg. Want ik stond op het punt Tim naar de opvang te brengen, en naar mijn werk te gaan. Toen ik opnam kon er niet eens een ‘goedemorgen’ vanaf. Mijn zus gaf de mededeling of ik nog wel ‘goed’ was, en daar niet meer hoefde te komen zolang ik Tim niet had gevaccineerd. Of ik wel wist dat Tim haar kinderen ziek kon maken met de meest vreselijkste infectieziekten. Het ergste vond ze het naar haar zeggen voor Tim zelf, want die zou ik de dood in jagen. Het was mij duidelijk, dat mijn ouders dit haar dus even hadden medegedeeld. Dat deden ze vroeger ook altijd. Als ik iets had gedaan wat in hun ogen niet goed was, dan vertelde ze het aan mijn zus hoe ‘stout’ ik wel niet was geweest en deed zij nog een schepje er bovenop. Maar goed, zussen onder elkaar. En daarna was het altijd weer één team, één taak! Dat zij mij de deur zou weigeren en het contact zou verbreken omtrent het niet vaccineren, had ik nooit verwacht. Ik dacht zelfs dat ze een grapje maakte. Helaas was ze bloedserieus.

‘INEENS WIST IEDEREEN HET’
Ik besloot mijn ouders te bellen zodra ik vrij was van mijn werk. Helemaal ontdaan van de boodschap van mijn zus kwam ik aan op het werk. Een lieve collega zag dat ik was aangedaan, en vroeg wat er was. Ik legde haar mijn situatie uit, en tot mijn verbazing kon zij mijn zus haar reactie ‘ergens wel begrijpen.’ Totale klap in mijn gezicht. Maar gelukkig is het een collega zonder kinderen, dus deed mijn collega gelukkig verder enigszins normaal tegen mij. ‘Eigen keuze”was wat ze nog wel zei. Ja, inderdaad dacht ik nog, eigen keuze. Maar kennelijk ook de keuze van wat ‘anderen’ willen. Wat ik uiteindelijk de rest van de week opmerkelijk vond was dat mijn moeder met wie ik altijd wel ‘close’ ben, ineens minder van haar liet horen. Ik belde haar die week en vroeg of er iets was. Ze reageerde ‘stug en kortaf’ en vroeg toen wanneer ik met Tim weer naar het consultatiebureau moest. Toen ik haar de datum vertelde, vroeg ze of ik alsjeblieft Tim ook kon laten vaccineren. Ze vond het maar niets dat ik Tim zo blootstelde aan de gevaren van infectieziekten. Ik merkte dat het mij boos maakte, en verdrietig. Ze deden net of ik Tim niet de zorg gaf die hij verdiende. Terwijl ik juist kritisch ben met alles. Ik bekijk van het autostoeltje ook de recensies, van de kinderwagen, tot stopcontacten, veiligheidshekjes en welke soort voeding. Dus waarom dan niet met dit? Ik had toch echt de ‘bijwerkingen’ gelezen, maar ook de ervaringsverhalen van andere ouders. Voor mij wogen de eventuele complicaties van kinderziektes niet op tegen de eventuele risico’s van vaccineren. Nergens vallen 100% veiligheidsstudies te achterhalen. En in mijn omgeving vind ik het frappant dat er zoveel chronische zieken zijn, allergieën onder de mensen. Dat ik hoop dat er ooit eens echt onderzoek wordt gedaan of er toch niet een verband kan zijn met betrekking tot vaccinaties. Ik vind ook als moeder, dat wij als ouders best kritisch mogen of zelfs moeten zijn over vaccinaties, en je niet zomaar moet meegaan met de meute omdat hen vinden dat het vanzelfsprekend is. Het is toch iets medisch, een medicatie wat in je kind geïnjecteerd word met een chemische samenstelling. Als je kijkt hoe de vaccinaties gecreëerd zijn, wordt je al onpasselijk.

Toen familie het wist, ging het als een lopend vuurtje, dankzij mijn zus. Ik had niet verwacht dat zij zoveel moeite ermee zou hebben dat ze eigenlijk mijn leven echt zuur maakt. En nog, na acht jaar. Ze heeft zelfs mijn beste vriendin benaderd. Die had er eerst geen problemen mee, tot zij in verwachting raakte in 2015 van hun dochtertje. Ze gaf aan het ‘risico’ voor hun dochtertje niet te willen nemen, en nam afstand. Nu vijf jaar later, negeert ze mij nog steeds. Onze kinderen zitten bij elkaar op school sinds een jaar, Tim zit nu in groep 4 en Zoë zit net in groep 1, en haar dochter in groep 2. Op schoolplein begroet ze mij niet, en heeft ook aan enkele moeders verteld dat wij niet vaccineren, want ook onze dochter Zoë is niet gevaccineerd net als haar broer. Hierdoor is mijn zoon zelfs niet meer welkom bij vriendjes waar hij ooit heel fijn mee bevriend was. Ze geven vage redenen op, maar ik vind het verdomd toevallig dat het ineens is ontstaan die kloof sinds *Esther haar dochter bij ons op school is gekomen.

‘ACCEPTATIE EN TOLERANTIE VOOR ELKAARS KEUZE ZOU ZO FIJN ZIJN’
Helaas is het niet anders, en zijn er gelukkig mensen die onze keuze wel accepteren en begrijpen. Wel merken wij dat velen die het dus weten ons ‘scheef’ aankijken en negeren. Zo hebben mijn ouders ook laten weten dat de rest van de familie het niet fijn vind als wij komen met de kinderen, wetende dat ze ongevaccineerd zijn. Van mijn kant van de familie zijn wij niet welkom als hun er zijn, en mijn ouders stemmen hierin mee en noemen dat de ‘consequenties’ van het niet ‘normaal doen’. Bart zijn familie is iets luchtiger over dit onderwerp, en ik zelf vind het jammer dat mijn ouders aan deze ‘poppenkast’ meewerken. Mijn vader zei laatst zelfs in een sneer naar mij toe: “Het is dat je mijn dochter bent, anders had ik je allang aangemeld bij Veilig Thuis.” Hij vind ons onverantwoord, en denken ‘niet goed na’. Mijn moeder zei laatst: “En je bent zelfs hoogopgeleid, onze trots.” Klap in mijn gezicht die opmerking. Ik deal er maar mee. En probeer het contact zo goed mogelijk te houden, maar wat doet het mij verdriet. Ook de pijn dat mijn zus mij zo haat. Opmerkingen via Whats-app waren ook niet mals. Die bespaar ik ook maar even in mijn verhaal. Wel weet ik, dat ze mij enorm haten omwille van een keuze die wij zeer overwogen hebben gemaakt. Bij het 3 maanden consult van Tim hadden wij ook aangegeven dit echt niet te willen. Gelukkig in die tijd van Tim, respecteerde ze die keuze. Bij Zoë probeerde het ze het nog weleens voorzichtig, maar werd onze ‘nee’ wel geaccepteerd.

‘GELUKKIG DAT WIJ ELKAAR HEBBEN, EN GELIJKGESTEMDEN’
Gelukkig hebben we elkaar als gezin, en genieten we van en met elkaar! Ik sta nog achter onze keuze, en Bart ook. Wij hebben het ook weleens met Tim erover, of hij het ook goed vind dat wij als ouders hem vaccin-vrij hebben gelaten. Aangezien hij volgend jaar 9 jaar word en velen de BMR-vaccinatie krijgen, vragen wij hem wel wat hij zelf wil. Wij zijn open en transparant naar Tim toe. Nog dagelijks zitten wij met onze neus in de ontwikkelingen, maar ook de vragen. Zoals de 100% garantie- en veiligheid van vaccinaties. En gelukkig zijn wij niet helemaal meer alleen tegenwoordig. Dankzij social-media onder andere kunnen wij connecties leggen met gelijkgestemde ouders. Wel moet ik zeggen, dat ik wel schrik van de reacties van mensen die voorstander zijn van vaccineren, en hierin hun standpunt verdedigen willen. Ook andersom trouwens. Het zou mooier zijn als wij iedereen hun keuze zouden respecteren. Dat er mensen zijn die andere overwegingen hebben. Ik lees veel ouders die hun kind hebben zien veranderen na het krijgen van vaccinaties, en vind ook dat er te ‘luchtig’ wordt gedaan door de instanties richting die ouders. Soms is het bij het discriminerende af. Ook toen ik eens reageerde op een artikel dat mijn kinderen vaccin-vrij zijn, ik kreeg een stortvloed aan haatreacties, die ik zo niet had zien aankomen! Zelfs privéberichten werd ik uitgemaakt voor alles en nog wat, en één reactie was dat ik nooit geen kinderen had moeten krijgen. Dat raakte mij zo! Hopelijk komt ooit weer het respect van weerszijden, en kunnen we weer naast elkaar leven, en tolereren. Respect voor elkaars keuze, zonder dat ‘discriminatie’ de boventoon hoeft te gaan voeren.





* De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

Scroll naar top