En dan is het weer maandagmorgen, wekker gaat weer vroeg, en nietsvermoedend stap je zoals alle andere dagen van de week weer op tijd je bed uit om op tijd op je werk te verschijnen. Net zoals alle anderen mensen. Of de meesten dan. Sommigen kunnen niet werken en hebben een uitkering, waarvan ze alles moeten zien op te hoesten. En weer een ander is dankzij zijn hoge opleiding met 2 of 3 dagen al klaar met werken, en als middenstaander ben je een fulltime baan nodig om je rekeningen maandelijks weer te kunnen betalen. Maar goed, we klagen niet, want ach, we hebben een dak boven ons hoofd, eten op tafel, dus we gaan door met wat er van ons verwacht wordt.

Dan nog de vele mensen die onregelmatig werken, daar waar een ander zich midden in de nacht lekker omdraait; holt daar weer een ander van cliënt naar cliënt om ze de nodige zorg te geven. En daar waar weer de één uitkijkt naar het weekend, zijn daar ook beroepen die geen weekenden kennen, of hoogstens maar 2 vrije weekenden per maand.

Ach ja, we mogen niet klagen, we hebben het zo goed allemaal!

Met mazzel heb je een leuke wederhelft die ook werkt, en centen verdiend. Zo kun je een keertje in de aangewezen vakanties er even tussenuit, bijkomen van al het hectiek wat de afgelopen maanden heeft plaatsgevonden, en lekker ont-stressen op vakantie, je hoofd leeg maken. Tja, bij veel beroepen moet je ook nog maar de mazzel hebben dat je als gezin samen vakantie hebt. Omdat niet iedereen tegelijkertijd op vakantie kan moeten er soms compromissen worden gesloten met collega’s.

Ik vraag weleens aan mensen, weet jij eigenlijk waar je voor werkt? Weet je waarom je alle jaren op school hebt gezeten? En weet je ook al wat je gaat doen als je uitgewerkt bent, en je op je 67e mag genieten van je welverdiende pensioen? Mits je gezond dan nog bent. Want eerlijk is eerlijk, niet iedereen wordt 100 of 90, sommigen overlijden vaak eerder. Dus laten we dan van gemiddeld uitgaan. Een Nederlandse man wordt gemiddeld 78,4 jaar oud en een Nederlandse vrouw 82,5 jaar oud. Als man zijnde kun je dan 11 jaar genieten nog van de vrijheid, mits je dus gezond blijft. En voor een vrouw geldt dat dan iets langer, zo’n 15 jaar.

En dan? Tja, dat is iets wat ik mij geregeld afvraag, ervan uitgaand dat van de werkende mensen onder ons zo’n dik 40 jaar werken. Dag in dag uit hetzelfde richeltje, oké je veranderd misschien eens van baan, of je doet een omscholing, werk blijft werk. Ach ja, als je het naar je zin hebt is het leuk, en goed vol te houden. Maar besef je ook even wat je daarvoor opgeeft?

Stel je hebt een leuke metgezel gevonden voor het leven, waarmee je een toekomst opbouwt, een gezinnetje wil starten, vraag ik mij af hoeveel mensen zich realiseren wat ze ook weer moeten inleveren? En dan heb ik het niet over de kosten die kinderen met zich mee kunnen brengen, of wat een huwelijk op zich kost. Maar hoe het systeem hierop anticipeert. Als je dus samenwonen gaat begint het al, salarissen worden bij elkaar opgeteld, dus de belastingsdienst staat meteen met het handje ophouden bij deze mensen. En dan wordt je gekort om bij te dragen aan te maatschappij. Dus waar jullie samen voor hebben gewerkt is gewoon weg.

Dan het besef als je kinderen samen krijgt en hebt. Jullie unieke wonder is daar dan eindelijk! Maar na het verlof moet moeders vaak weer aan het werk na 10 weken, en vaders is dan alweer een tijdje werkzaam, dan komt het moment dat je ze moet wegbrengen naar andere en vreemde mensen die jezelf niet eens kent. Natuurlijk vind er wel een kennismakingsgesprek plaats, maar goed, hoe goed ken je nou eigenlijk degene die zich ontfermt over jou en andermans kinderen? Ook als er nieuwe medewerkers komen, die worden getoetst door niet jouw als ouderzijnde maar door anderen die denken te weten dat iemand zo is zoals die zich voordoet. Je legt het vertrouwen dus in feite neer bij anderen, in de hoop dat zij een juiste beslissing maken, en dan ook nog eens zonder jij wat weet over desbetreffende persoon, ervan uitgaand dat het allemaal oké is en die anderen wel weten wat ze doen.

Ineens worden je ouders ook nog ouder, en merk je dat ze meer zorg nodig zijn. Het liefst zorg je zelf voor je ouders, zoals je zelf ooit ook door hen verzorgd bent. Maar helaas, daar heb je helemaal niet eens de tijd voor! Want jou werkplicht roept je dan ook weer! En je leidinggevende gaat echt niet blij zijn, als jij je werktijden zou moeten aanpassen omtrent je ‘zorgafhankelijke’ ouders. Je gaat dus wederom op zoek naar andere mensen die voor jou ouders kunnen zorgen, zodat jij je werk/ambitie/carrière kan blijven uitvoeren. En dan maar hopen en vertrouwen dat je ouders de juiste zorg krijgen die hen zo hard nodig zijn!

En uiteindelijk is het moment suprême daar, je laatste werkdag voor je pensioen ingaat, je hebt hard gespaard, omdat je weet dat een pensioen tegenwoordig ook niet meer een vetpot is. Veel heb je al afgedragen al die jaren dat je werkzaam was, maar nog steeds moet je blijven inleveren. Hopelijk dat je nog in goede gezondheid verkeert, want als dat niet het geval is heb je ook weer de nodige extra kosten. Moet je zorgverzekering omhoog en ben je weer meer kwijt. Ach, wie ben ik? Ook maar een ‘schenenschopper’. Want zolang je maar beaamt en doet wat ze willen, dan ben je de perfecte burger. Denk je er anders over, ben je radicaal, een complot-gek, anti-overheid, alu-hoedje, feminist, extremist, uitkeringsvreter en racist toch?

Ze mogen mij noemen zoals ze willen. Maar ik sluit niet zoals de meesten mijn ogen voor het doorgetrapte spelletje wat er momenteel en al eeuwenlang gaande is. Het is mijn missie om mensen deze bewustwording te gaan geven. Daarom kaart ik ook vanuit liefde voor mijn medemens, zelfs degene die mij haten omtrent alles wat ik aankaart, mij het liefst dood neer zien vallen, alle misstanden aan! Ik stop niet, voor de krachten achter dit wereldtoneel stoppen.

Scroll naar top